நழுவும் பிடி

​எப்போதும் போல் – வெகுநேரம்

காத்திருக்க நேர்ந்து விட்டது இன்றும்.

பிடிமானமற்ற பாலத்தின் மேல் நின்று

மங்கிக் கொண்டிருக்கும் மாலை ஒளியில்

இருபுறமும் குமுறியபடி புரண்டோடும்

நீரின் பிரவாகத்தைப் பார்த்தபடி இருக்கிறேன்.

வறுத்த கடலையும் இஞ்சித் தேநீரும்

விற்பவர்கள் – வெற்றுப் பார்வையுடன்

கடந்து செல்கிறார்கள்.

வந்து நாழியாயிற்றா என்கிறாய்.

அரைமனது ஆலிங்கனங்களில்

அர்த்தமென எதுவும் இல்லை.

உடனே அங்கிருந்து அகன்றிடும்

எண்ணம் வலுப்பெறத் துவங்குகிறது.

வெண்நுரை பொங்கப் பாய்ந்து செல்லும்

அடையாற்றின் வேகத்தில்

எந்தக் கவலையுமற்று நகர்கிறது

கறுப்பு அன்னங்களின் ஊர்வலமொன்று.